تقدیم به جان باختگان کشتی سانچی


کشتی شکست و رو به خدا کرد ناخدا

آهش رسید مشهد و دل، رفت نینوا


گفت: السلام غرقه به خون! ناخدای نوح!

کشتی‌شکست‌خورده طوفان کربلا!


دودی سیاه، روی جهان را سیاه کرد

هرگز ندیده بود کسی اینچنین عزا


گویی که خیمه‌های حرم، شعله‌ور شدند

می‌سوخت کل کشوری از داغ ماجرا


ذرات عرشه درغم‌شان ضجه می‌زدند

از عرشه رفت ماتم، تا عرش کبریا


بر شعله، چون خلیل خدا خنده می‌زدند

رسم است عشقِ آتش و پروانه بی‌صدا..


کشتی فرو نشست... شهیدان که زنده‌اند

از عرشه پر کشیده و رفتند تا خدا


/ 0 نظر / 30 بازدید